KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

Tag archief: referendum

Europese verkiezingen een Zwitsers referendum?


 

 

De uitslag van het Zwitsers referendum over het vreemdelingenbeleid is koren op de molen voor de linkse en rechtse populistische politieke partijen. De uitslag wordt beschouwd als een overwinning van ‘Het Volk’ op de politieke élite. Met minder dan honderd dagen te gaan voor de Europese verkiezingen is ‘EU-bashing’ reeds in volle gang. Dit thema is bij uitstek geschikt om ontevreden kiezers af te vangen die deze ontwikkeling met lede ogen aanzien uit angst hun nationale identiteit en soevereiniteit te verliezen.

De traditionele €Uropa-vriendelijke politieke partijen moeten nu niet uit angst om stemmen te verliezen als antwoord deze populistische partijen geringschattend ‘bashen’, maar dit specifieke thema serieus nemen. Allerminst betekent dit echter dat aan populistische politieke partijen lippendienst wordt bewezen.

Integendeel, dit impliceert dat de wens voor een eigen identiteit niet via de achterdeur wordt afgekraakt en platgewalst, maar in klare taal en daden wordt ingepast in samenhangend beleid waarin reeds multilateraal  ingekapselde Credit Default Swap burgers in ‘de EU’ van “unity in diversity” zichzelf kunnen herkennen.

Zo niet, dan zal na de Europese verkiezingen blijken dat niet alleen Zwitserland het moderne West-Europese boegbeeld is van een historische vergissing.

Advertenties

Referenda. Soeverein naakt over de akker Europa en banken redden?


referendum

Economen hebben een belangrijk nadeel ten opzichte van exacte wetenschappers. Hoewel ze veel ideeën en vooral theorieën hebben, ontbreken economen laboratoria om theorieën op omvangrijke en realistische schaal te testen en zo nodig af te wijzen. In de weinige laboratoria die economen ter beschikking staan, kunnen alleen maar kleine tests worden gesimuleerd. Bovendien moet met uiterst explosief materiaal  zorguldig worden omgegaan om grootschalige rampen te voorkomen. Een grensoverschrijdende deeltjesversneller zoals in Zwitserland met toevallig ook veel banken hebben economen niet.

Grootschalig testen of simuleren van riskante theorieën kunnen economen daarom niet. Tot voor kort.

Politici weten dondersgoed hoe groot de economische en politieke risico’s zijn zodra economen gaan experimenteren. Politici samen met economen, beiden niet vrij van politieke- en eigenbelangen en door ideogische motieven gedreven, hebben nu Cyprus ontdekt. Alle voorwaarden voor een realistische proef zijn aanwezig: niet te groot, een geïsoleerd eiland, structureel niet relevant in het grote geheel, banken en overheid in opperste nood, een financiëel mondiaal netwerk en instabiele politieke (internationale) verhoudingen.

Zonder inmenging door derden kan op Cyprus ‘Europese Redding Nieuwe Stijl 2.0‘, waaronder een Europese Bankenunie en Europees Bankentoezicht op realistische schaal worden getest. Eventuele protesten en tegenmaatregelen zijn onderdeel van de proefopstelling. “Alles im Griff”, zou Werner Von Braun zeggen. Murphy uitdagen. Bijstellen waar nodig.

BANKENUNIE, BANKENTOEZICHT, SOUVEREINE RECHTEN en REFERENDA.
Het proefmodel experimenteert met nieuwe richtlijnen en is onder andere gebaseerd op collectief, Europees Bankentoezicht en Bankenunie, geredigeerd en gedirigeerd vanuit de EU in Brussel en de ECB in Frankfurt.

Men kan slechts hopen dat het bij Cyprus blijft(?), maar de giftige adder onder het gras is, dat voor ‘Europese Redding Nieuwe Stijl 2.0‘ met Bankentoezicht en een Bankenunie de souvereine rechten van individuele lidstaten in de eurozone eens en voor altijd overgedragen moeten worden aan de EU en de ECB.

Daar kan lang en breed over gepraat worden, zoals over collectieve onteigening van spaartegoeden, straks ook pensioengelden, maar een paar dingen moeten duidelijk zijn:

– Wie zich als proefkonijn wil opofferen voor zogenaamde economische wetenschap, moet dat zelf weten.

– Het gaat echter niet om wetenschap, maar om recht! De dienstbodes van de waard,  zijn net zoals de waard, onderworpen aan het recht. Niet aan zogenaamde wetenschap!

En wie collectieve onteigening goedpraat, maakt de rekening op zonder rekening te houden met zijn gastgever, de waard:

– Dienstbodes, die willekeurig collectieve onteigening van de waard middels juridische spitsvondigheden ‘legaliseren’, moeten tenminste het tegendeel ook legaliseren: kredieten aan de waard moeten in exakt dezelfde proporties als onteigening worden ge-annuleerd om eenzijdige lastenverzwaring voor de waard  zoveel mogelijk te vermijden.  Denk aan uw huis als onderpand voor de oude dag in relatie tot pensioen.

– Als deze dienstbodes vervolgens ook nog eens de souvereine rechten van de waard permanent willen overdragen aan onberekenbare derden waarop ook in de toekomst onvoldoende toezicht kan worden uitgeoefend door de waard, dienen de dienstbodes onverwijld eerst de waard te raadplegen.

In concreto: via een bindende volksraadpleging, omdat hier te lande nog democratie heerst.

Mochten de dienstbodes en hun adviseurs, die slechts een klein deel van het volk uitmaken, echter van plan zijn om een dictatoriale machtsgreep te plegen, verdienen zij niet minder dan -spreekwoordelijk?- bij nacht en ontij, besmeerd met pek en veren, naakt over de gure akkers gejaagd te worden door de waard.

-o-o-o-

Proefopstelling Cyprus, een keten van experimenten: “Pick your choice”

26.06.2012:  Sparen, sparen met z’n allen

10-04-2013 Vermogens van huishoudingen en pensioensparen

 Plaatje: Presseurop: ” De besluiten van het zogenaamd domme volk kunnen moeilijk slechter zijn dan die van de ‘experts’ in de bankjes van het parlement.”

Reusachtige collaterale schade dankzij Europese reddingsoperaties


De gevolgen van de overgewaardeerde euro en zichzelf overschattende politici.

Eerst dreven de niet meer onafhankelijke ECB en politici de koers van de euro op met aankondigingen dat de ECB, het EFSM, het ESM en talloze hulpprogramma’s zich op kosten van belastinggbetalers garant stellen voor het terugbetalen van de overheidsschuld van perifere landen in Europa. Enig vertrouwen in de euro was hersteld, staatshuishoudingen en banken werden gered van faillissementen. Althans, voorlopig.

Wat deden politici indirect echter nog meer met de ECB, en direct  met ‘hun’ EFSM en ‘hun’ ESM?  Beschermende politici stelden de markten gerust door relatief goedkoop geld van de solide kernlanden naar de periferie te dirigeren. Mondiaal werd het daarom weer attractief om in Europese obligaties, risico’s afgedekt door belastinggeld, te investeren. Hetgeen vervolgens de eurokoers kunstmatig opdreef. Dit is de werkelijke oorzaak voor de opwaardering van de euro, die met name voor Frankrijk, nu voor problemen zorgen.

Tegelijkertijd wijst dit op een fundamenteel dilemma van het politiek ge-orchestreerde bailoutbeleid; maatregelen om de financiële markten te stabiliseren en banken te redden, dreven niet alleen, zoals gepland, uiteindelijk de prijs van staatsobligaties op, maar ook de koers van de euro. Die vervolgens prompt daalde, ó ironie, na de Italiaanse verkiezingen. Terwijl, wederom ‘ó ironie’, de staat werd opgezadeld met hogere rentelasten.

Da’s mooi meegenomen voor de schuldeisers van de probleemlanden, maar uiteindelijk slecht voor de mondiale concurrentiepositie van de lokale en Europese economie. Inmiddels ook doorgedrongen in Nederland. De huishouding van de staat is tijdelijk gered, de economie heeft last van een hoge, in feite overgewaardeerde eurokoers en ligt mede daardoor op haar gat.

Dit zogenaamde ‘reddingsbeleid’ verergert vanuit macro-economische oogpunt de recessie en zorgt uiteindelijk als katalysator voor nog meer werkloosheid dan er al was. Extreem omgekeerd, gebeurtenissen, zoals recent de Italiaanse verkiezingen, die de financiële markten tijdelijk enigzins destabiliseren, of minder uitzicht bieden op garanties voor rendementen op staatspapieren, kunnen de economie stabiliseren en aanzwengelen. Meer kans op export dankzij een lage wisselkoers.

De sterk wisselende en opgelopen eurokoers duiden tegelijkertijd op de beperkingen van de Europesees reddingspolitiek. Door de goedkope kredieten, hulp- en steunprogramma’s, ontstonden met name in Zuid-Europa inflatoire economische bubbels die implodeerden met het begin van de financiële crisis. Met als gevolg plotseling verslechterde kredietvoorwaarden en totaal dure economieën. Bovendien verhinderen deze programma’s de broodnodige afwaarwaardering van bedrijven, goederen, vastgoed en verlaging van prijzen en lonen, waarna vers kapitaal kan worden aangetrokken om nieuwe, andere economische groei te realiseren.

Als voorbeeld Frankrijk’s verouderde economie, die bovendien sterk is gericht op Zuid-Europa. Volgens een studie van Goldman Sachs moet Frankrijk 35% goedkoper worden ten opzichte van Duitsland om in verhouding tot andere landen haar schulden enigzins draaglijk te maken. Duitsland, waar alles ook niet een Walhalla is -de verschillen tussen arm en rijk zijn groot, dat in het begin van de jaren ’90 de basis legde voor Europese afgunst en Europese hoop. ’t Is maar van welke kant men het bekijkt.

Wat kan de ECB nog doen om de scheefgegroeide verhoudingen recht te trekken? Met inflatoire, bijgedrukte euro’s buitenlandse valuta opkopen totdat de koers van de euro weer is verlaagd en overeenkomt met de waardering in verhouding tot de schulden en luchtballonen in de eurozone.  Pas dán ontstaat, in combinatie met eerder genoemde afwaarderingen, weer ruimte voor economische groei passend in mondiale verhoudingen. Niet eerder.

Misschien moeten we de Italianen, die op de politieke clowns Berlusconi en Grillo stemden, wel dankbaar zijn. Helemaal gek zijn Italianen ook weer niet…. Want een paar dingen maakten deze verkiezingen duidelijk.

De kunstmatig opgewaardeerde euro heeft slechts geleid tot reusachtige collaterale schade. Aangericht door politici  die met een ondemocratisch tot stand gekomen Europees bailout beleid valse verwachtingen hebben gewekt, welke niet gerealiseerd kunnen worden en nu als een boomerang terugkeren op het verkeerde adres. Over kwetsbaarheid en incasseringsvermogen bij nieuwe tegenslagen nog niet eens gesproken.

Een beleid dat uiteindelijk niet alleen de crisislanden raakt, maar nu ook de ‘solide’ landen, waar belastingbetalers en gepensioneerden de onaangename gevolgen van deze onvoldoende doordachte reddingspolitiek in hun beurzen beginnen te voelen. En tegelijkertijd programma’s voor afwaardering van sociale verworvenheden en inflatoire doodordinaire lastenverzwaringen op volle toeren draaien.

De les zijnde, zoals eerder gebeurde met de invoering van de euro -maar niet ter harte werd genomen, dat degenen die het primaat van de politiek boven voorspelbare macro-economische wetmatigheden plaatsen, eufemistisch geschreven minstens enige terughoudendheid past.

Ook wanneer diegenen de toekomst van Europa in de etalage te pronk zetten. Want deze crisis gaat inderdaad nog jaren duren om de reusachtige collaterale schade te herstellen. Beter nog, opruimen, wat nog bruikbaar is bewaren en volledig opnieuw bouwen. Met een nieuw fundament.

-0-0-0-

http://www.faz.net/aktuell/wirtschaft/europas-schuldenkrise/eurokrise-ezb-unzufrieden-mit-rolle-in-der-troika-12103163.html

http://aadverbaast.wordpress.com/2013/02/17/over-dijsselbloem-wisseltrucs-garanties-en-stofzuigerzakken/

http://www.dagelijksestandaard.nl/2013/02/eurobedrog-deel-i-de-kosten-van-de-euro-700-miljard-en-counting

Plaatje: credit http://surrealtec.com/analyses/4068